Πολυτεχνείο

Ξέρει η Ελλάδα από μεγάλες επαναστάσεις. 

Ναι πως.. Ο προπάππους μας κατέκτησε τη μισή Ασία και ο παππούς μας σε ένα μικρό σοκάκι με άλλους 299 πολέμησε μία τεράστια στρατιά από φλώρους Πέρσες. 

Ο άλλους μας παππούς έσφαζε Τούρκους στο γόνατο και ο παρ-άλλος έκανε καψόνια στους Γερμαναράδες. 

Ήταν και κάτι νέα παιδιά, τότε νέα, που μαζεύτηκαν και έκαναν την επανάσταση του Πολυτεχνείου, μάλιστα. Έφεραν αλλαγή. 

Οι πιο τυχεροί έχουν προσωπικούς φρουρούς και χαμόγελα μεγαλύτερα και από τη διαφήμιση της Κρεστ. 

Οι λιγότερο τυχεροί βρίσκονται τριγύρω στην Ελλάδα σε διδακτικές θέσεις εργασίας και η ανάμνηση του Πολυτεχνείου βρίσκεται κάπου σε ένα «ΣΚΑΣΕ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗ» που θα φωνάξουν στον άτακτο μαθητή που γελάει κατά τη διάρκεια των σχολικών εορτασμών της 17ης του Νοεμβρίου. 

Οι τελείως άτυχοι βρίσκονται ακόμα στην πλατεία μεθυσμένοι και προσπαθούν να βγάλουν τα κράνη των μπάτσων. 

Ο Παττακός ακόμα πιστεύει ότι το Πολυτεχνείο ήταν φοιτητικό πάρτι και οι Εβραίοι είναι τσιγκούνηδες. 

Γεροξεκούτης, άσε τον να λέει. 

Παρασκευή 13 Νοεμβρίου και οι φοιτητές στους διαδρόμους του Πολυτεχνείου φτιάχνουν πανό, κολλάνε αφίσες και τα γνωστά. 

-Ποιος ξεκόλλησε την αφίσα μας; Οι Εαακίτες, πάμε να τους ξεκολλήσουμε και εμείς τη δικιά τους αφίσα. 

-Γράψε με πιο μεγάλα γράμματα το ΕΑΑΚ να φαίνεται, βάλε το ΠΚΣ με κόκκινα να χτυπάει περισσότερο.

Περιμένουν κάθε χρόνο να έρθει το καρναβάλι της 17ης Νοεμβρίου για να παρελάσουν με τα πανό τους και να επιδείξουν τις πολιτικές τους πεποιθήσεις. 

-Μαλάκα σε ποιο μπλοκο ήσουνα; Ελα ρε μαλάκα, στου ΚΚΕ το μπλόκο πήγες; Εγώ ρε μαλάκα ήμουνα με του ΣΥΡΙΖΑ, γιατί δεν ήρθες σε αυτό; Ο μαλάκας ο Γιώργος ήταν στου ΑΚ και δεν τον είδα, ήταν με τη Μαρία, την γκόμενα από το Μο Μπέτερ ρε μαλάκα, θυμάσαι; Με αυτήν ήταν και δεν τον είδα καθόλου. 

ΝΑΙ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ ΚΑΙ ΕΓΩ ΘΑ ΞΕΡΑΣΩ ΠΑΝΩ ΣΟΥ!

Και ναι, το Πολυτεχνείο του 73 ήταν πολιτικοποιημένο αλλά ρε φίλε ΗΤΑΝ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ και είχαν ένα κοινό στόχο ο οποίος δεν λεγόταν ούτε ΑΦΙΣΟΚΟΛΛΗΣΗ ούτε ΖΩΓΡΑΦΙΖΟΥΜΕ ΠΑΝΟ ούτε ΠΑΜΕ ΧΕΡΙ ΧΕΡΙ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΜΠΑΤΣΟΥΣ.

Λεγόταν ΑΛΛΑΓΗ. 

Ή καλύτερα λεγόταν ΝΑ ΒΓΑΛΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΩΛΟ ΜΑΣ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΓΑΜΑΝΕ.

Αλλά κάτσε να σκεφτώ. 

Πέρυσι κρατούσαν κάποιοι το Πολυτεχνείο υπό κατάληψη επί δύο εβδομάδες για τον πόλεμο στην Παλαιστίνη.

Φέτος οι μπάτσοι είχαν κλούβα στο σημείο που έπεσε ο Καλτεζάς και κούρεψαν το μπροστινό προαύλιο για να έχουν καλή ορατότητα οι κάμερες μέσα στον χώρο του Πολυτεχνείου αλλά αυτό δεν ήταν λόγος για κατάληψη ούτε για αντίδραση. 

Τα συμπεράσματα δικά μας. 

(Το συγκρότημα Υπονοια έχει live την Παρασκευή στο Nosotros 8μμ. με ελεύθερη είσοδο. Δεν τους κάνω διαφήμιση. Είναι φίλοι μου και τους γουστάρω.) 

ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΖΕΙ..ΓΙΑ ΝΑ ΓΥΡΙΣΕΙ Ο ΗΛΙΟΣ ΘΕΛΕΙ ΔΟΥΛΕΙΑ ΠΟΛΛΗ...

Κάθε Νοέμβρη, ο νους και η καρδιά μας είναι εκεί, στο Πολυτεχνείο, στην εξέγερση των φοιτητών, της νεολαίας και ολόκληρου του ελληνικού λαού κατά της χουντικής τυραννίας, το Νοέμβριο του 1973. Το Πολυτεχνείο ήταν η κορυφαία εκδήλωση της επτάχρονης αντιχουντικής πάλης και μία από τις κορυφαίες στιγμές των αγώνων του λαού και της νεολαίας.

ΠΑΡΑΘΕΤΩ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΠΟΥ ΕΖΗΣΕ ΤΟΤΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ:

Ήμουν δεκαεφτά χρονών τον Νοέμβρη του 1973 και θυμάμαι σαν τώρα τις φωνές από το ραδιόφωνο "Εδώ Πολυτεχνείο… Εδώ Πολυτεχνείο".Θυμάμαι σαν τώρα τον κόσμο να κατεβαίνει από τα λεωφορεία με πρησμένα μάτια και πολλούς από αυτούς να τρίβουν λεμονιά στα μάτια τους για να συνέρθουν από τα δακρυγόνα.Μεγαλώνοντας και βλέποντας κάθε Νοέμβρη τις εκδηλώσεις-συγκεντρώσεις που γινόταν τα πρώτα χρόνια και αργότερα συμμετέχοντας και εγώ στους εορτασμούς του Πολυτεχνείου έβαζα τις αναμνήσεις μου σε τάξη.

Από την αρχή του 1973 εκφράστηκε με ανεβασμένες μορφές πάλης η λαϊκή αγανάκτηση ενάντια στην αμερικανοκίνητη χούντα όπως η κατάληψη της Νομικής, το Φλεβάρη του 1973,η διαδήλωση στις 4 Νοέμβρη 1973, με αφορμή το μνημόσυνο του Γ. Παπανδρέου, όπου έγιναν και συλλήψεις αλλά και η διαδήλωση 3.000 φοιτητών για συμπαράσταση στους συλληφθέντες στις 8 Νοέμβρη.Οι διαδηλώσεις συνεχίστηκαν στις σχολές.


Την Τετάρτη 14 Νοέμβρη 1973, το πρωί εκατοντάδες φοιτητές του Πολυτεχνείου συγκεντρώνονται στο προαύλιο του Ιδρύματος. Αρχίζουν συνελεύσεις για να αποφασίσουν πώς θα αντιμετωπίσουν το νέο σχέδιο της χούντας για την υποταγή του κινήματος.

Συγκέντρωση γίνεται και στη Νομική που αποφασίζει να κατευθυνθεί στο Πολυτεχνείο.





Στις 2.00 μ.μ., 5.000 περίπου φοιτητές έχουν συγκεντρωθεί στο Πολυτεχνείο, ενώ αρχίζει να μαζεύεται και άλλος κόσμος. Η Πατησίων δονείται από τα συνθήματα κατά της χούντας.Η Ασφάλεια κινητοποιείται και καλεί τους συγκεντρωμένους να αποχωρήσουν.

Οι συγκεντρωμένοι φοιτητές στο Πολυτεχνείο συγκροτούν μια επιτροπή κατάληψης. Κλείνουν οι πόρτες και στις 8.30 το βράδυ γίνεται η πρώτη συνεδρίαση της συντονιστικής επιτροπής. Αμέσως οι πρώτες προκηρύξεις σκορπίζονται στην Πατησίων που είχε κλείσει από τον συγκεντρωμένο κόσμο. Ακούγονται τα πρώτα συνθήματα «Ψωμί-παιδεία-ελευθερία», «20% για την παιδεία» και «Κάτω η χούντα».

Την Πέμπτη 15 Νοέμβρη 1973, η κατάληψη αποτελεί πόλο έλξης του λαού της Αθήνας που αρχίζει να συρρέει στο Πολυτεχνείο. Ως τις 9.30 το βράδυ η κατάληψη έχει πυκνώσει ενώ ο λαός στους γύρω από το Πολυτεχνείο δρόμους, φωνάζει αντιαμερικανικά και αντιχουντικά συνθήματα.

Οι συγκεντρωμένοι παραμένουν όλη τη νύχτα για συμπαράσταση στους φοιτητές της κατάληψης του Πολυτεχνείου.

Η ανταπόκριση του κόσμου ξεπερνά κάθε προσδοκία και για πρώτη φορά δημιουργείται η πεποίθηση ότι η χούντα μπορεί να πέσει. Ταυτόχρονα οι συνελεύσεις δίνουν και το ιδεολογικό στίγμα του αγώνα.

Την Παρασκευή 16 Νοέμβρη 1973 μπαίνουν σε λειτουργία οι πομποί του ραδιοφωνικού σταθμού στους 1.050 χιλιόκυκλους που μεταφέρουν το μήνυμα του αγώνα σε όλη την Αθήνα που παρακολουθεί τα γεγονότα.







Στις 9 το πρωί στήνονται τα πρώτα οδοφράγματα και σχηματίζονται δύο μεγάλες διαδηλώσεις στην Πανεπιστημίου και στη Σταδίου.

Το μεσημέρι επιτροπή των αγροτών από τα Μέγαρα, που είχαν ξεσηκωθεί ενάντια στις απαλλοτριώσεις της γης τους, επισκέπτονται τη Συντονιστική Επιτροπή και ο σταθμός μεταδίδει: «Ο λαός των Μεγάρων στέκεται και υπόσχεται να αγωνιστεί στο πλευρό του φοιτητικού και εργαζόμενου λαού... Ο αγώνας είναι κοινός... Δεν είναι μόνο για την πόλη των Μεγάρων ή το Πολυτεχνείο... Είναι για την Ελλάδα. Για το λαό της που θέλει να καθορίσει τη ζωή του. Να πορευτεί στο δρόμο της προκοπής. Βασική προϋπόθεση, η ανατροπή της δικτατορίας και η αποκατάσταση της δημοκρατίας».

Οι συγκεντρωμένοι έξω από το Πολυτεχνείο τραγουδάνε το «πότε θα κάνει ξαστεριά».

Το απόγευμα οι διαδηλωτές στο χώρο γίνονται χιλιάδες με συμμετοχή των εργατών. Έτσι στις 6 το απόγευμα αρχίζουν οι συγκρούσεις διαδηλωτών και Αστυνομίας με πολλούς τραυματίες.





Στις 7 το απόγευμα μεγάλη διαδήλωση κατευθύνεται στο Πολυτεχνείο και η Αστυνομία χτυπάει. Εμφανίζονται τεθωρακισμένα της Αστυνομίας και πέφτουν οι πρώτοι πυροβολισμοί. Στη Σόλωνος, στην Κάνιγγος, στη Βάθη, στην Αριστοτέλους, στην Αλεξάνδρας, στην πλατεία Αμερικής γίνονται μάχες σώμα με σώμα.

Στις 9.30 η Αστυνομία απαγορεύει την κυκλοφορία στο κέντρο της Αθήνας μέχρι νεοτέρας διαταγής.

Στις 11 το βράδυ ο ραδιοσταθμός και τα μεγάφωνα καλούν τον κόσμο να μη φύγει. Οι αύρες έχουν κυκλώσει το χώρο του Πολυτεχνείου και τα δακρυγόνα έχουν πνίξει την περιοχή.

Όσοι μένουν ανάβουν φωτιές για να εξουδετερώσουν τα δακρυγόνα και στήνουν οδοφράγματα.

Λίγο μετά τα μεσάνυχτα, ( Σάββατο 17 Νοέμβρη) τα πρώτα τανκς εμφανίζονται, ενώ στο νοσοκομείο που οργανώθηκε στο Πολυτεχνείο, μεταφέρονται όλο και περισσότεροι νεκροί και τραυματίες.

Στη 1 μετά τα μεσάνυχτα τα τανκς έχουν ζώσει το Πολυτεχνείο. Τα μεγάφωνα και ο ραδιοσταθμός μεταδίδουν: «Μην φοβάστε τα τανκς», «Κάτω ο φασισμός», «Φαντάροι είμαστε αδέρφια σας. Μη γίνετε δολοφόνοι».

Στις 1.30 τα τανκς ξεκινούν με αναμμένους τους προβολείς. Οι φοιτητές τοποθετούν μια «Μερσεντές» πίσω από την κεντρική πύλη για να εμποδίσει την είσοδο των τανκς. Οι φοιτητές είναι ανεβασμένοι στα κάγκελα, τραγουδούν τον εθνικό ύμνο και φωνάζουν στους φαντάρους: «Είμαστε αδέρφια».





Δίνεται διορία 20 λεπτών για να βγουν οι έγκλειστοι, ενώ ένα τανκ παίρνει θέση απέναντι στην είσοδο. Η Συντονιστική Επιτροπή προσπαθεί να διαπραγματευτεί την ασφαλή έξοδο του κόσμου.

Ωρα 2.50, ξημερώματα του Σαββάτου 17 Νοέμβρη. Ο επικεφαλής αξιωματικός με μια κίνηση του χεριού του, δίνει την εντολή να ξεκινήσει το τανκ. Η πόρτα πέφτει και το τανκ συνεχίζει την πορεία του φτάνοντας μέχρι τις σκάλες του κτιρίου «Αβέρωφ». Μαζί του μπαίνουν ασφαλίτες και άντρες των ΛΟΚ. Πέφτουν πυροβολισμοί. Υπάρχουν φαντάροι που βοηθούν τους φοιτητές να φύγουν, αλλά στις εξόδους τούς περιμένουν ασφαλίτες και συλλαμβάνουν και τους κυνηγούν , οι κάτοικοι των γύρω πολυκατοικιών τους προσφέρουν άσυλο.





Στις 3.20 δεν υπάρχει πλέον κανένας στο Πολυτεχνείο έχει εκκενωθεί πλήρως.

Πολλοί φοιτητές φοβούμενοι την σύλληψη, αν και βαριά τραυματισμένοι, αρνούνται τη μεταφορά τους στο νοσοκομείο.





ΠΑΡΑΘΕΤΩ ΚΑΙ ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΤΗΣ 19ΧΡΟΝΗΣ ΜΑΡΙΝΑΣ ΖΩΓΡΑΦΟΥ ΑΠΟ ΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΑΒΕΡΩΦ ΤΟ 1971:

Και θά χω χάσει για πάντα τους δρόμους,

τους δρόμους μου

σαν θα μ' ανοίξουνε να βγω από δω.

Θα γυρίζω γυρεύοντάς σε παντού

μες στην καρδιά της πόλης,

που ήταν κάποτε δική μας

και τώρα την εξουσιάζουνε τα τανκς.


Y.Γ:Η τελευταία φωτογραφία-κολάζ δείχνει τους Κουμη,Κανελοπούλου οι οποίοι δολοφονήθηκαν απο την αστυνομία στην πορεία για το πολυτεχνείο το 1981 και τον 15χρονο Καλτεζά που επίσης δολοφονήθηκε στα επεισόδια για την επέτειο του πολυτεχνείου που έγιναν το 1985!
Υ.Γ.2:Μετά απο τόσα χρόνια το συμπέρασμα μου είναι πως χρειαζόμαστε πολλά πολυτεχνεία ακόμα για να ανανεωθεί η πολιτική ζωή αυτής της χώρας και να πέσουν ΟΛΕΣ ΑΥΤΕΣ ΟΙ..ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΕΣ ΧΟΥΝΤΙΤΣΕΣ ΠΟΥ ΠΡΟΗΛΘΑΝ ΥΣΤΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ!

Θα ‘μαι εντάξει αν είσαι και σήμερα, αν κοιτάζω ό,τι βλέπεις κι εσύ....

Καλησπέρα,καλησπέρα!!!
Ελπίζω να είστε όλοι καλά.Πολύ νέκρα έπεσε πάλι στο blog,ναυάγησε και η συνάντηση της "συμμορίας"προχτές για διάφορους λόγους(σιγά μην βρεθούμε ποτέ όλοι μαζί) οπότε είπα να κάνω μια ανάρτηση και να βάλω ένα χαρούμενο ερωτικό τραγουδάκι που ταυτίζεται με την ψυχική μου διάθεση τον τελευταίο καιρό.Το αφιερώνω στην αγάπη μου για κάποιους λόγους που μόνο εμείς οι δύο ξέρουμε και δεν θέλω να τους εκφράσω δημόσια!


Εξω βγες – Ραλλια Χρηστιδου

Αν δε φύγει το πλοίο και σήμερα
τι φοβάσαι, θα έρθει η στιγμή
που τα πλοία θα φύγουν σαν σύννεφα
και θα μπεις σ’ όλα μέσα εσύ

Απ’ το τζάμι οι δυο μας θα βλέπουμε
τις στιγμές μιας φευγάτης ζωής
Τα νησιά, τα φιλιά, όλα αντέχουνε
αν αντέχουμε, φως μου εμείς

Δεν έχει άλλους χειμώνες
Δεν έχει άλλες βροχές
Λες στις καρδιές που ήταν μόνες
Έξω βγες, έξω βγες, έξω βγες

Δεν έχει μάτια να στάζουνε
Δεν έχει δάκρυ εδώ
Τώρα τα χείλη φωνάζουν
Σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ
Σ’ αγαπώ!

Θα γεμίσουμε όλα τα γήπεδα
Συναυλίες, τραγούδι, γιορτή
Θα ‘μαι εντάξει αν είσαι και σήμερα
Αν κοιτάζω ό,τι βλέπεις κι εσύ

Μόλις σβήνουν τα φώτα θα βγαίνουμε
Μες στην πόλη χιλιάδες μαζί
Μα στο τέλος του δρόμου θα μένουμε
Μόνο οι δυο, μόνο εγώ, μόνο εσύ

Υ.Γ.:Σήμερα πέρασα απο το πολυτεχνείο...!Είναι αποκρουστικό το θέαμα εκατοντάδων κομματόσκυλων που έχουν κατακλύσει με τραπεζάκια τον χώρο του πολυτεχνείου και που μοιράζουν φυλλάδια,αυτοκόλλητα και εφημερίδες των κομμάτων τους εντελώς άσχετα με την ιστορική αυτή μέρα.Το κλίμα είναι περίεργο..πολύ ήρεμο!Συνήθως όταν υπάρχει πολλή ηρεμία πρίν απο εκδηλώσεις όπως αυτή του Πολυτεχνείου γίνεται μετά ο χαμός!Εύχομαι να κυλήσουν όλα ομαλά!Περάστε να αφήσετε κάνα γαριφαλάκι στην μνήμη των πεσόντων μαχητών που ήταν εκείνο το βράδυ στον χώρο αυτό διεκδικώντας μια καλύτερη ζωή μα πάνω απ'ολα σεβασμό στα δικαιώματα τους!Την Τρίτη θα ανεβάσω ανάρτηση με μερικούς συνειρμούς που έκανα το τρέχον Σ/Κ!Καλή εβδομάδα!

Το Λευκό Χαρτί

Από μικρή είχα τη μανία να ζωγραφίζω τα πάντα. Πρώτο και καλύτερο ζωγράφιζα πάντα το θρανίο μου. Τα βιβλία μου, τα βιβλία των διπλανών μου στο θρανίο, τη τσάντα μου, τα ρούχα μου, το κρεβάτι μου, το γραφείο μου, τους τοίχους, τη ντουλάπα, τις κουρτίνες, τα τετράδια, τα cd και γενικώς οτιδήποτε ερχόταν στα χέρια μου, οτιδήποτε υπήρχε γύρω μου και ήταν δικό μου.

Η μητέρα μου, όντας ζωγράφος, με παρακολουθούσε και χαιρόταν. Την θυμάμαι να βλέπει κάτι άκυρο πάνω στο οποίο είχα ζωγραφίσει και να λέει με δήθεν αγανάκτηση «Αμάν μέχρι κι αυτό το ζωγράφισε». Και οι κουρτίνες με το σπρέι ποτέ δεν αντικαταστάθηκαν αν και είχε φρικάρει όταν τις πρωτοείδε.

Επίσης τα περισσότερα τα ζωγράφιζα ενώ έκανα κάτι άλλο ή τα έφτιαχνα ενώ τα είχα σκεφτεί από πριν. Δηλαδή πρώτα μου ερχόταν μία ιδέα και μετά σκεφτόμουν «Τώρα θα βρω κάτι και θα το φτιάξω αυτό που σκέφτηκα». Τις κουρτίνες τις είχα φτιάξει ενώ ταυτόχρονα θυμάμαι με εξέταζε προφορικά ο πατέρας μου στην ιστορία και εγώ έπαιζα με το σπρέι και ξαφνικά άρχισα να βάφω και τις κουρτίνες.

Φυσικά η μητέρα μου, όπως όλες οι μητέρες που ψάχνουν να καλλιεργήσουν ένα ταλέντο στα παιδιά τους ή κοινώς ψάχνουν να τα παρκάρουν κάπου για να σώσουν δύο ώρες προσωπικής ζωής, δεν παρέλειψε να με στείλει σε μαθήματα ζωγραφικής και σχεδίου και ξανά ζωγραφικής και ξανά σχεδίου και τέλος σε διαγωνισμούς.

Κατάφερνα με τεράστια επιτυχία να παίρνω το λευκό χαρτί στο οποίο έπρεπε να ζωγραφίσω και να το διατηρώ λευκό μέχρι το τέλος του μαθήματος. Το λευκό χαρτί, το γκαντέμικο.

Ένα κενό διάστημα συγκεκριμένων διαστάσεων, ψυχρό, χωρίς έκφραση, χωρίς ψυχή που έπρεπε να γίνει μία δημιουργία μέσα σε αυτό και ύστερα να εκτεθεί κάπου, αυτό το ορισμένο σχήμα με τις τέλειες γωνίες του και την υπέροχη ακρίβεια στα μήκη του. Και το χειρότερο είναι ότι σε αυτά τα μαθήματα, πρώτα σου έδιναν το χαρτί αυτό και ύστερα σου ζητούσαν να σκεφτείς τι θα κάνεις. Δηλαδή το λευκό χαρτί γεννούσε την ανάγκη της ιδέας και της δημιουργίας. Για τα μπάζα.

Πολλοί μεγάλοι ζωγράφοι και καλλιτέχνες και δημιουργοί κατάφεραν να ξεπεράσουν αυτό το κόμπλεξ, να παραβλέψουν το λευκό χαρτί ή τον λευκό καμβά και να δημιουργήσουν πάνω του. Το δέχομαι. Συγχαρητήρια.

Που θέλω να καταλήξω όμως;

Στο ότι κάποιοι έχουν κόμπλεξ με το λευκό χαρτί. Μου πήρε χρόνο να καταλάβω γιατί ενώ παλιά ζωγράφιζα και ένιωθα όμορφα να ζωγραφίζω ξαφνικά σταμάτησα, κόλλησα, κόμπλαρα και κάθε φορά που σκεφτόμουν να ζωγραφίσω κάτι τρόμαζα στην ιδέα ότι θα βρεθώ μπροστά σε ένα λευκό χαρτί ή ένα λευκό καμβά.

Την τελευταία φορά είχα δει στον τοίχο ενός μπαρ στου Ψυρρή μία φράση και αυθόρμητα την σκέφτηκα σε μία εικόνα και με το που γύρισα σπίτι έβαλα κάτω ένα κομμάτι από χαρτόκουτα που είχε ξεμείνει και έφτιαξα έναν πίνακα. Χάρηκα που ξανάρχισα να ζωγραφίζω και έβαλα μπροστά μου λευκά χαρτιά. Σα να σταμάτησαν όλα και πάλι..

Αυτές τις μέρες έχω καλή ψυχολογική διάθεση και γενικώς περνάω μία καλή περίοδο της ζωής μου και με πιάνω συνέχεια να ζωγραφίζω, στις σημειώσεις του πανεπιστημίου, στο γραφείο μου στο σπίτι, σε μικρά κομματάκια από χαρτόνι που περισσεύουν από τις μακέτες της σχολής, ακόμα και πάνω στο φορητό υπολογιστή. Κατάλαβα τι γίνεται. Σήμερα το πρωί ξύπνησα και χωρίς να το καταλάβω έστησα πινέλα και χρώματα και ζωγράφισα ένα σκαμπό που έχω στο σπίτι. Ένιωθα όμορφα που ζωγραφίζω χωρίς να κολλάω και δεν θέλω να το χάσω αυτό.

Μισώ τα λευκά χαρτιά και γενικώς τις λευκές επιφάνειες. Δεν πρόκειται να ξαναζητήσω από τον εαυτό μου να δημιουργήσει πάνω σε κάτι τέτοιο παρά μόνο για ασκήσεις της σχολής και τα σχετικά.

Δεν ξέρω αν έγινα κατανοητή ή αν ακούστηκα πολύ αλλοπαρμένη. Είναι πιθανό να μπορούν να με καταλάβουν μόνο άνθρωποι που ζωγραφίζουν και έχουν το ίδιο κόμπλεξ.

Αγάπη μου

by suspiria

Χαλαρό καφεδάκι το απόγευμα με πανέμορφη μουσική. Μία βραχνή φωνή θρυμματίζει όμορφα τη σιωπή του δωματίου μου. Τραγουδάει παρέα με τη βροχή που ακούγεται από έξω. 

Είχα ένα απαίσιο βράδυ. Κοιμήθηκα με ταραγμένη ψυχή, με κακιές σκέψεις και άσχημα συναισθήματα και είδα φρικτά όνειρα και όταν ξύπνησα ντύθηκα και έφυγα βιαστική από το σπίτι για να μην συνειδητοποιήσω το κενό αέρος που είχα στην καρδιά μου. 

Πήγα στη σχολή, ξεχάστηκα. Ήταν όμορφα. Έβρεχε. Είχε κόσμο στους διαδρόμους γιατί είχε συνέλευση. Μας έκοψαν τα δέντρα του προαυλίου για να έχουν καλύτερη ορατότητα από τις κάμερες (πολυτεχνείο) 

Μία πόρνη με ένα φτηνό κόκκινο κραγιόν, με μαύρους κύκλους και σάπιο δέρμα, μία βρώμικη πόρνη που καθώς βήχει ξεσκίζει τα σωθικά της, μία πόρνη που είχε αφήσει το κοκαλιάρικο της κορμί σε ένα κατουρημένο σκαλοπάτι στην Ομόνοια μου είπε πως την λένε Ελληνική Δημοκρατία. 

Γύρισα πίσω σπίτι. Η βροχή ξέπλυνε κάθε βρωμιά μέσα στην ψυχή μου. 

Έφτιαξα ένα ζεστό καφέ, έβαλα τις ζεστές μου πιτζάμες και άπλωσα τα βρεγμένα ρούχα. Έβαλα να ακούσω όμορφη ήρεμη μουσική και άνοιξα όλα τα παράθυρα της ψυχής μου μέχρι που πνίγηκα στο φως.

Μία σκέψη μου έμεινε, η πιο φωτεινή, η πιο αγνή:

Εύκολα μιλάμε άσχημα στους άλλους, τσακωνόμαστε, φωνάζουμε, βρίζουμε, κάνουμε τσαμπουκά. Εύκολα, πολύ εύκολα, εξωτερικεύουμε τα βρώμικα συναισθήματα μας, την ασχήμια της ψυχής μας, τα μίση μας, την κακία.

Δύσκολα όμως εξωτερικεύουμε τα όμορφα συναισθήματα μας. Δύσκολα λέμε καλά λόγια, δύσκολα βροντοφωνάζουμε την αγάπη και την συμπάθεια, την ευγνωμοσύνη και την χαρά μας. 

Είμαστε εγωιστές. Οι περισσότεροι φοβούνται να πουν το πιο απλό πράγμα. Το «σ’ αγαπάω». Το κάνουν πολύπλοκο. Φοβούνται να ζητήσουν συγχώρεση ακόμα και όταν παραδέχονται τα λάθη τους. Όμως δε φοβούνται να μαλώσουν με τον άλλο και να εκτοξεύσουν τις δηλητηριώδεις σφαίρες τους. Αν νιώσει ο άλλος ότι του σπας τα νεύρα θα τσακωθεί μαζί σου από την πρώτη μέρα αλλά αν σε αγαπάει θα περιμένει να περάσουν μήνες για να στο πει.

Φαντάσου… Μόνο τόλμα να φανταστείς…

Πως θα ήταν ο κόσμος αν εξωτερικεύαμε πιο εύκολα τα όμορφα συναισθήματα μας και πιο δύσκολα τα άσχημα..

Μπορείς να το φανταστείς; 

BLOGOΒΡΑΒΕΙΑ..ΚΑΙ ΑΛΛΑ!

Πρίν λίγες μέρες ο φίλος molemou μου έστειλε ένα σχόλιο στο οποίο μου ανακοίνωνε οτι χάρισε στο blog μας ένα βραβείο ο"μικρός ήρωας".Τον ευχαριστούμε πολύ για αυτή την τιμή και.."διάκριση" η οποία έχει ιδιαίτερη βαρύτητα επειδή προέρχεται απο ένα αξιόλογο blog με άποψη.
Με την σειρά μου θα βραβεύσω τα blog που αγαπάω η μου αρέσουν περισσότερο.Θα εξαιρέσω τα blog των παιδιών(τρόπος του λέγειν)που αρθογραφούν μαζί μου στο παρών blog!


1.Αγαπημένο μου blog είναι για πάρα πολλούς λόγους το blog της αγαπημένης μου Ειρήνης.Το έχω ξεχωρίσει εδώ και 1,5 χρόνο περίπου για τον πολύ αληθινό,άμεσο και συναισθηματικό τρόπο γραφής της"μπουγατσούλας"μου!
2.Ενα ακόμη υπέροχο blog είναι της "φίλης" μου της butterfly.Eίναι απο τα ελάχιστα blog που έχω διαβάσει όλες τις αναρτήσεις και πάντα μου άρεσαν όλες.Η πεταλουδίτσα μου είναι τεράστια ψυχούλα αλλά έτσι και την αγριέψει κάτι,γίνεται τίγρης και του δίνει και καταλαβαίνει.Με έχει κερδίσει η ευαισθησία της και ο χαρακτήρας που δείχνει στα"δυσκολα"και δεν λυγίζει ποτέ.
3.Το patsiouri ,επίσης,έχει ένα εκπληκτικό γράψιμο που σε κερδίζει απο την πρώτη στιγμή.Διαρκώς "θυμωμένη", θιγει τα κακώς κείμενα της εποχής μας με ένα ιδιαίτερο τρόπο που σου τραβάει το ενδιαφέρον και ενιοτε σε κάνει και να γελάς.
4.Παρόμοια γραφή με του πατσουριου έχει και η cinderella(σταχτο-μ-πούτα) την οποία διαβάζω εδώ και 1-2 χρόνια και μου αρέσει ιδιαίτερα.Και έχει και ένα ακόμη "προτέρημα"..είναι εξαρχειόπαιδο!
5.Επειδή πολλές γυναίκες έβαλα ας δώσω βραβείο και σε έναν άντρα.Θα το δώσω στον nikiplo γιατί γουστάρω πολύ τις απόψεις του και τον τρόπο που τις μεταφέρει στον γραπτό λόγο.

Αυτά λοιπόν είναι τα blog που ξεχωρίζω και παρακολουθώ συνέχεια.'Οποιος θέλει μπορεί να συνεχίσει αυτό το παιχνιδάκι με τα βραβεία..!!!

Υ.Γ.:Να δείς τι σου χω για μετά...

Υ.Γ.2:Επιτέλους γύρισε η "κόρη" μου η suspiria και περιμένω να δω ποιόν θα πιάσει στο στόμα της τώρα...!

Υ.Γ.3:Η.."τρίτη ηλικία" του blog που είναι χαμένη οεο;;;

Υ.Γ.4:Το τραγούδι είναι αφιερωμένο στην ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ για τις υπέροχες/α μέρες,ώρες,λεπτά,δευτερόλεπτα που μου χαρίζει όταν είμαστε αλλά και όταν δεν είμαστε μαζί!!Συνεχίζουμε..κι ας κάνει"οση κακοκαιρία θέλει"!

Υ.Γ.5:Αμφισβητείστε όλους τους δήθεν,απομονώστε τους εγωιστές,αγνοήστε τους συμφεροντολόγους,δείξτε απέχθεια στην επιλεκτική μνήμη.

Υ.Γ.6:Μην μου μιλάτε άλλο για την ΑΕΚ ..τα μυαλά μου πονάνε!Τελευταία μας ελπίδα ο θείος Μπόμπ απο το Σικάγο..
Υ.Γ.7:Ολα τα θερία πολεμούν να μας φάνε και δεν μπορούν..τρώνε από ᾿μάς και μένει και μαγιά ...

Υ.Γ.8:Η φιλόλογος του blog σκίζει...

Υ.Γ.9:Κωνσταντινούπολη χαμένη μου πατρίδα,κρύφε μου πόθε,γλυκιά μου ελπίδα...!

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΣΠΡΟ ΚΑΙ ΕΧΕΙ ΑΛΥΣΙΔΕΣ Ο Ε Ο;;;;

Είναι κραυγαλέα απίστευτη η μαλακία που δέρνει μια μερίδα ανθρώπων τη σήμερον ημέρα!!! Μισό και θα σας το κάνω λιανά...Μπαίνω στο φατσοβιβλίο(facebook) καθημερινά.Μου αρέσει να βλέπω όλες τις δημοσιεύσεις των φίλων,γνωστών και μη...Από τους γνωστούς ξέρω πια τί να περιμένω,ποιοι είναι μες την καψούρα,ποιοι χώρισαν,ποιοι γουστάρουν ποιόν κλπ.Μερικοί είναι και γαμώ τα άτομα και γελάω πολύ με τις δημοσιεύσεις τους.
Η άλλη μερίδα είναι οι ''γνωστοί-άγνωστοι''.Δεν τους ξέρω προσωπικά,αλλά μόνο φατσικά.Ε,μερικοί από αυτούς είναι...unpaleftable!!!Δεν παλεύονται,αδερφέ,όσο υπομονετικός και προοδευτικός άνθρωπος και να είσαι...

Κατηγορία πρώτη:Οι ''γαμάω''.Φωτό με γυαλί αεροδυναμικό που παραπέμπει σε στιλ Τομ Κρούζ στο TOP GUN.Ύφος χιλίων καρδιναλίων.Φίλοι μόνο γυναίκες,άντε και κανα δυο άντρες για ξεκάρφωμα.Στάτους-αντιγραφή των ρητών,αποφθεγμάτων ή φράσεων διασήμων προσώπων που σου βγάζει κατεβατό το Google.Αγαπημένο θέμα τους οι γυναίκες.Τό όλο προφίλ αποπνέει μια σιγουριά,μια αυτοπεποίθηση,μια αντρίλα,ρε παιδί μου,που θεωρούν ότι αν τους απαντήσεις μια ''καλησπέρα''στο chat,αυτόματα θα ψάξεις και θα βρείς πού ακριβώς μένουν και θα αρχίσεις να τους κυνηγάς,όπως στη διαφήμιση με το AXE.Αντί καλησπέρας βέβαια συνηθίζουν να γράφουν ''hi baby''.Ναι...μόλις άλλαξα πάνα,ρε μεγάλε,όταν θα ενηλικιωθώ φορώντας πια την πάνα-βρακάκι,που είναι για μεγάλα μωρά,θα σε ενημερώσω! Ρε ΟΥΣΤ!!!
Κατηγορία δεύτερη:Οι μπουχτισμένοι,απογοητευμένοι,κακιασμένοι,''σκοτώνω και δεν πληρώνω'' τύποι.Φωτό άσχετη με τη μούρη τους,συνήθως δάση,βουνά,ραχούλες...Άρα δεν είμεθα σε θέση να χαρακτηρίσουμε το ύφος τους,αλλά μόνο να το φανταστούμε.Φίλοι κι από τα δύο φύλα,αλλά κι εδώ υπερτερούν οι γυναίκες.Τους παρατάει κάθε τρείς και λίγο η γκόμενα κι αυτό δεν το λέω εγώ.Το γράφουν οι ίδιοι στα στάτους τους.Χαρακτηρισμοί της γκόμενας ποικίλοι.Για όλα φταίν οι γκόμενες,οι πρώην κι οι επόμενες...Ναι...Το ότι εγώ που δε σε ξέρω,ρε φίλε,αλλά από αυτά που δημοσιεύεις επιθυμώ διακαώς να βάλω τη φωτό σου στον τοίχο και να της πετάω βελάκια...αυτό σου λέει κάτι;;;Και στην τελική γιατί να μου χαλάς τη μέρα με τη γκρίνια και την κακία σου και να νιώθω και τύψεις που γεννήθηκα γυνή;;;Άσε που το να πάω και για εγχείριση αλλαγής φύλου στην Καζαμπλάνκα δεν παίζει ως ενδεχόμενο...Άρα...;;;
Κατηγορία τρίτη,τελευταία και χειρότερη: Εδώ η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά κι εγώ κάνω το ίδιο στο καπάκι τραβώντας τις πυροκόκκινες μπούκλες μου.Οι κρυφοφανεροφασίστες,εθνικιστές,ρατσιστές,κολλημένοι,στόκοι και μαλάκες σε συσκευασία του ενός όλα αυτά!Φωτό προφίλ επαγγελματική για να καλύπτει τις ατέλειες.Χαμόγελο colgate που οι ίδιοι θεωρούν σέξι,αλλά εμένα μου θυμίζει το Δρακουμέλ.Φίλοι από 1000 και άνω και από τα δύο φύλα,δεν κάνουμε διακρίσεις.Τώρα αν σας πω ότι είθισται να πρόσκεινται σε ένα συγκεκριμένο πολιτικό κόμμα,ανερχόμενο,ακροδεξιό-τί κάνει νιάου νιάου στα κεραμίδια-θα με πείτε κακοπροαίρετη;;;Καλά,πείτε με,το αντέχω...Αυτοί,λοιπόν,οι τύποι,εκτός του ότι αυξάνονται και πληθύνονταιμε ταχείς ρυθμούς ανάπτυξης,πρέπει να παίρνουν όλοι μαζί και το ίδιο χρώμα χάπια.Διαβάζοντας τα στάτους τους αναρωτιέσαι πριν πόση ώρα προσγειώθηκες στον πλανήτη,γιατί δε μπορεί να ισχύουν όλα όσα γράφουν κι εσύ να μην πήρες χαμπάρι τίποτα.
Το ξέρατε εσείς ότι εμείς οι Έλληνες έχουμε στο αίμα μας,λέει,μια ειδική ουσία που κάπως τη λένε,τη φιλολογία μου μέσα,δε θυμάμαι και με αυτή την ουσία,κυρίες και κύριοι,να κοιμάστε ήσυχοι τα βράδια,διότι κανείς μα κανεις λέμε δεν πρόκειται πια να μας υποδουλώσει;;;Το ξέρατε εσείς ότι η αείμνηστη Μελίνα Μερκούρη ήταν μια πόρνη,οι νεκροί του Πολυτεχνείου ένα μάτσο βλάκες και δεν άνοιξε ρουθούνι εβραικό κατά το Β'Παγκόσμιο πόλεμο;Ναι...Ρε αν τους άφηνες αυτούς ελεύθερους,θα κυκλοφορούσαν στάνταρ με τη σβαστικα στο μανίκι.Υποθέτω ότι θα την έχουν στάμπα στη πιτζάμα.Ένας από αυτούς που μια μέρα γίναμε μαλλιοκούβαρα,με αποκάλεσε ''ατάλαντη δασκάλα''.Ε,μα,σας τό είπα εγώ,μαμά και μπαμπά,ότι δεν έχω καλή φωνή,μη με στέλνετε να σπουδάσω στη Σαλονίκη φιλολογία,να κάνω κάτι άλλο βρε,αλλά αυτοί επέμεναν.Νάτα μας τώρα... Εν κατακλείδι,ποιός είμαι εγώ,ποιός είσαι εσύ,ποιός πήγε κι άπλωσε τα ρούχα στην ταράτσα;;;Άμα σας έρθει καμιά ιδέα,πείτε μου...Μπας και δεν πέσω στα σκληρά δηλαδή!

Πράσινη Ανάπτυξη των Εξαρχείων

Το διαλύσαμε το μαγαζάκι. Μας βλέπω όλους χύμα αλλά εντάξει, πιστεύω θα επανέλθουμε όταν χειμωνιάσει για τα καλά. 

Στην προηγούμενη ανάρτηση ο Νίκος λέει ότι εγώ έχω χαθεί γιατί ασχολούμαι με τους μπάτσους που πραγματικά έχουν καταλάβει τα Εξάρχεια. Κλούβα και ματατζήδες στη Στουρνάρη, κλούβα στην Κάνιγγος, άλλοι ματατζήδες στη Θεμιστοκλέους και μπάτσοι στην πλατεία, κλούβες και ματατζήδες στη Σταδίου. Για να πάω από το Πολυτεχνείο στη στοά Πεσματζόγλου, μιλάμε για διαδρομή 10 λεπτών με τα πόδια, πέρασα από τρία μπλόκα. Αυτά είναι.

Ε ρεεε γλέντιαααα.

Πράσινη ανάπτυξη στα αστικά κέντρα. 

Σκεφτείτε ότι τα παρτέρια στα Εξάρχεια, τα περισσότερα, είναι ξηραμένα, έχουν μαζέψει σκουπίδια και κόπρανα σκύλων και πρεζάκηδων, μυρίζουν από πενήντα μέτρα κάτουρο και σκατά και χρειάζονται και πότισμα. 

Έτσι λοιπόν το ΠΑΣΟΚ πρασινίζει τα Εξάρχεια τοποθετώντας σε κάθε παρτέρι ένα πράσινο ματατζή, ο οποίος ούτε πότισμα θέλει ούτε κανείς θα τολμήσει να τον κατουρήσει. 

Δεν με ενδιαφέρει όμως αυτό. Έχω κουραστεί με διάφορα θέματα στη ζωή μου και επιτέλους ετοιμάζομαι για κάτι μεγάλο (έτσι το βλέπω εγώ) που θα ικανοποιήσει αρκετά το είναι μου και τις εσωτερικές μου αναζητήσεις. 

Θα τα πούμε από Νοέμβριο. Φιλάκια. 

(ΥΓ. Αύριο, Παρασκευή 16/10/09 έχει συγκέντρωση στην πλατεία στις 17.30 το απόγευμα εναντίον της κατοχής των Εξαρχείων. Θα ήταν καλό να μαζευτεί κόσμος μπροστά στα μούτρα τους) 

By Suspiria 

Σκέψεις ενός απογειωμένου μυαλού...

Δευτέρα 12 Οκτωβρίου..η πρώτη ανάρτηση του μήνα είναι η μου φαίνεται; Γιατί σπάσαμε έτσι;; Θα με πει κανείς (το μιλάω καλά το σαλονικιώτικο;;);;;;
Αλλά πώς να έχουμε μυαλό για ανάρτηση όταν η suspiria έχει πολιορκηθεί απο τους μπάτσους στα Εξάρχεια που βρίσκονται εκεί ύστερα απο εντολές του υπουργείου "προστασίας του πολίτη" (άλλο ανέκδοτο αυτό-απο ποιούς δηλαδή μας προστατεύουν για να καταλάβω;; από τους αναρχικους;) και είναι μέσα στα νεύρα,εγώ έχω πολιορκηθεί απο τον απόλυτο έρωτα και δεν έχω μυαλό για τίποτα άλλο και η Aλέκα έχει αναλάβει να με καθοδηγεί σαν σωστή μητέρα και να καθυσηχάζει τις extreme σκέψεις μου;;; Ποιός να κάνει ανάρτηση;; Ο "πνιγμένος" Μπόρχες που πήζει κάπου στα φημισμένα λαδάδικα της πόλης μου (Θεσσαλονίκη) ή το Λυδιάκι που μας ξέχασε (τα φυτά στην Καλαμάτα είναι ωραία;;; )
Πάμε στα δικά μου.. Περνάω φανταστικά τους τελευταίους μήνες αλλά μαζί και δύσκολα. Γνωρίζω καλύτερα ανθρώπους που αξίζουν πολλά, ανθρώπους "λίγους" και" μικροπρεπείς" που το μόνο που τους νοιάζει είναι να ικανοποιήσουν το άρρωστο εγώ τους και να δέσουν τον"γάιδαρό" τους, ανθρώπους που πρώτα ακούνε τους άλλους και μετά έχουν άποψη για ένα θέμα, ανθρώπους που δεν ακούνε τους άλλους αλλά στηρίζουν (με στόμφο κιόλας) "καμμένες καταστάσεις" γιατί ΕΤΣΙ ΠΡΕΠΕΙ (ΚΑΙ ΤΑ ΘΕΛΩ ΑΥΤΩΝ ΠΟΥ ΑΓΑΠΟΥΝ ΤΑ ΕΧΟΥΝ ΓΡΑΜΜΕΝΑ).... ανθρώπους που δείχνουν αυτά που νιώθουν όταν πρέπει και όχι όταν χάνουν τον άλλο (τι υποκριτικό ΘΕΕ μου), ανθρώπους που δεν ξέρουν να επικοινωνούν και δεν κάνουν τίποτα για να το αλλάξουν αυτό...

.

Ναι,το ξέρω. Μιλάω με γρίφους και κανείς δεν θα με καταλάβει. Ίσως πολλοί απ΄οσους είναι πρωταγωνιστές στην ζωή μου αυτό τον καιρό (και όχι μόνο) να νιώσουν ότι τα λέω για εκείνους. Αυτό θα σημαίνει ότι κάπου μπορεί να έχω δίκιο σε αυτά που λέω. Από την άλλη χέστηκα αν θα βρώ το δίκιο μου απο "άσχετους" που διαμορφώνουν άποψη χωρίς να ξέρουν, χωρίς να ψάχνουν τα "ΠΩΣ" και τα "ΓΙΑΤΙ". Η ρηχότητα και η επιφανειακή προσέγγιση μας έχει φάει σε αυτό τον κόσμο. Και επειδή πολύ θυμό έβγαλα χαλαρώστε με τα τραγουδάκια που θα ακούσετε και ταξιδέψτε.. όπως κάνω εγώ τον τελευταίο καιρό (με το μυαλό και το σώμα)!

.
Οι στίχοι αφιερωμένοι εξαιρετικά....

"Σ΄αγαπάω γιατί είναι το σώμα σου φωτιά στο κρεβάτι μου
σ΄αγαπάω γιατί έχω την εικόνα των αγγέλων στα μάτια μου
στο πρόσωπό σου στο χαμόγελό σου

Ερωτας ο απόλυτος έρωτας
ο δικός μας ο έρωτας
η δική μας η αγάπη
έρωτας ο απόλυτος έρωτας

Σ΄αγαπάω γιατί έχω τα μάτια σου για φως στο σκοτάδι μου
σ΄αγαπάω γιατί έχω την ανάσα των χειλιών σου λιμάνι μου
γλυκό μεθύσι την αναπνοή σου

Ερωτας ο απόλυτος έρωτας
ο δικός μας ο έρωτας
η δική μας η αγάπη
έρωτας ο απόλυτος έρωτας"

.

Υ.Γ.:Εγώ πάντως λέω.. να μάθεις να γράφεις πρώτα.."μεγάλε"...

Λάκης ο Ψωλάκης

Εκλογές. Μάλιστα, καλά ξεκινάει η χρονιά. Το ντιμπέιτ, οι συγκινητικές πολιτικές διαφημίσεις στην τηλεόραση, οι δηλώσεις υποσχέσεων στα κανάλια, οι φάτσες τους σε όλη την επικράτεια. Σημαίες, χειροκροτήματα, χρώματα, φωνές. 

Περνάω κατά τις 2 από το Σύνταγμα και στο περίπτερο της Νέας Δημοκρατίας έχουν στήσει πανηγύρι και χορεύουν. Τι γιορτάζουν; Ποιος ξέρει; 

Περνώ μπροστά από τη Βουλή. Οι μόνοι που κάνουν τη δουλειά τους σωστά στη Βουλή είναι οι τσολιάδες απέξω. 

Φυσικά η προεκλογική εκστρατεία δε θα μπορούσε να λήξει χωρίς τον λόγο του Λάκη. Εμμ δεν μας έλειπαν όλα τα υπόλοιπα, θέλαμε και σάτιρα. Επειδή ως λαός έχουμε έναν πολιτισμό που πληρεί όλες τις προϋποθέσεις που είναι αναγκαίες για να γίνει ορθώς κατανοητή η σάτιρα, το χρειαζόμασταν κι αυτό.

Λάκης λοιπόν και ξερό ψωμί. Ξερό ψωμί για ‘μας, φρέσκο γι αυτόν. 

Πώς δεν τον έστειλε τον Παπαθεμελή σήμερα να ‘χουμε να θάβουμε και υποψήφιους πρωθυπουργούς σε προεκλογική περίοδο, παρά τρίχα τον γλυτώσαμε. Καθότανε ο χριστιανός με όλη την καλή διάθεση εκεί στο κοινό, να τον δουν οι νέοι να πουν «να κι ο Παπαθεμελής ο τρέντι» και ο άλλος του την χάλασε και είπε πως δεν θα τον ψηφίσει. Ράγισε η καρδιά του, τον είδα. Αθεόφοβε Λάκη. 

Αθεόφοβε, εσένα ποιος θα σε κρίνει; Θέλω να ελπίζω η ιστορία.

Είναι κοντά στους τρομοκράτες. Βεβαίως, τους υποστήριξε καθώς μία δημοσιογράφος σχολίασε το γεγονός ότι ένας από αυτούς καθώς οδηγούταν στο τμήμα έφτυσε μία κάμερα. Τα πόσα της έσυρε ο Λάκης της δημοσιογράφου, δεν λέγεται.

Λάκη, ξέρεις ποιους έφτυσε ο τρομοκράτης; Μάντεψε.

Όλους αυτούς που δουλεύουν στα κανάλια, χειραγωγούν τον κόσμο, ανήκουν στο σύστημα, ζουν από αυτό και συμβάλλουν και στη ζωή των άλλων μέσα σε αυτό. 

Μία μικρή παρένθεση που θέλω να διαβάσει μόνο όποιος συμπαθεί τον Λάκη: Ο Λάκης λοιπόν, κράζει τα διάφορα νούμερα της τηλεόρασης (τραγουδιστές, ξεφωνημένες αδερφές, παρουσιάστριες, γιατρούς κτλ) αλλά στην πραγματικότητα συμβάλλει στην προώθηση τους. Αν δεν ήθελε να υπάρχουν, αν όντως κατέκρινε όσα δήθεν κατακρίνει, πολύ απλά δεν θα τα προέβαλλε στην εκπομπή του, θα τα άφηνε να ξεχαστούν και να σταματήσουν να υπάρχουν. Αυτοί οι άνθρωποι, τα νούμερα, υπάρχουν στην τηλεόραση και πληρώνονται για να υπάρχουν επειδή ακριβώς είναι νούμερα. Ο σχολιασμός του Λαζόπουλου και η προβολή του εκάστοτε αστείου βίντεο με τους ηλίθιους σε μία εκπομπή με τεράστια τηλεθέαση απλά είναι μέρος του συστήματος. Άγιος ο Θεός. Freak Show και άγιος ο θεός. Γελάστε με τον ηλίθιο για να νιώσετε καλύτερα που καταφέρατε να εντοπίσετε την ηλιθιότητα στις πράξεις ή τα λόγια του. Γελάστε ηλίθιοι. 

Και πέρα απ’ όλα αυτά ο ταπεινός Λαζόπουλος με τα all star σε κάθε εκπομπή του κρατά και σιγή πένθους για την φτωχή γιαγιά που πέτυχε η ξανθιά δημοσιογράφος και λέει «ότι δεν έχει λεφτά». Την πονά μωρέ ο καημένος. 

Ο καημένος ο φτωχός γιατί ναι και εκείνος φτωχός είναι, δεν έχει λεφτά. Ξέρει τι θα πει κρίση και επειδή εκείνος τα βγάζει πέρα με τον πενιχρό μισθό του μπορεί να κατακρίνει όλους τους υπαλληλίσκους που παίρνουν μίζες ή αυτούς που θα ψηφίσουν όποιον τους βολέψει.

 Και έδειξε και τον Καμπουράκη ο οποίος επίσης παίρνει πενιχρό μισθό και μιλάει γεμάτος λύπη για τους συνανθρώπους του που δε μπορούν να ζήσουν με το μισθό τους και περνάνε από τα γραφεία της επερχόμενης κυβέρνησης για ρουσφέτια. 

Μάγκες. Άτσα! Δώσε και μία πενιά. 

Δώσε μία πενιά για τον μάγκα τον Λάκη που μας ανοίγει τα μάτια. Ποια τρία μεταπτυχιακά έχει ο Ψινάκης, κύριε Καρατζαφέρη; Θα στα πει ο Λαζόπουλος που τα ξέρει καλύτερα. Του τα είχε πει τότε στο κότερο ο ίδιος.

Έπαιξε και το βίντεο με τις φωτιές. Ε θα το πω, ράγισε η καρδιά μου να βλέπω τα αυθαίρετα να καίγονται. Για όνομα του Θεού, λίγο έλεος στις βίλες δε μπορεί να δείξει αυτό το κράτος; Δε μπορεί.

Και του ‘ρθε και του Λάκη να κλάψει. Τον είδα που σφιγγόταν. Δεν τα κατάφερε. Ξαναπροσπάθησε στο τέλος. Είπε την ατάκα του και τσουπ! να το και το δάκρυ. Άκου ατάκα, θέλει λέει να κάνει τον κόσμο να γελάει και μόνο αυτό τον νοιάζει. 

Το θέμα δεν είναι όμως αν θα γελάσει ο κόσμος ντίαρ μίστερ εντερντειντμαν. Το θέμα είναι με τι θα γελάσει. Γιατί και μια κλανιά να ακούσει κάποιος μπορεί να γελάσει. Γιατί δεν κάνεις μία τέτοια εκπομπή να πίνεις και όζον, που συμβουλεύει αυτός ο γιατρός που προβάλλεις συνέχεια, να κάνεις και δύο καλά; Θα κλείσει η τρύπα του όζοντος και θα την γλυτώσουν οι εναπομείναντες σκεπτικιστές από τη μαλακία σου. 

Φιλάκια by
Suspiriaki